foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

นิทาน น้ำใจไมตรี

ปฏิทิน

May 2019
S M T W T F S
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31

Facebook Page

แผนที่ตั้ง

สถิติผู้เยี่ยมชม

302718
วันนี้
เมื่อวานนี้
สัปดาห์นี้
สัปดาห์ที่แล้ว
เดือนนี้
เดือนที่แล้ว
ทั้งหมด
1297
1055
7576
287767
26734
19048
302718

Your IP: 52.23.234.7
2019-05-24 23:42

นิทานน้ำใจ072

ผู้ไม่รู้เวลาที่เหมาะสม

อกาลราวิชาดก

ที่สำนักอาจารย์ทิศาปาโมกข์องค์หนึ่ง มีลูกศิษย์ 500 คน ศิษย์เหล่านี้ได้อาศัยเสียงขันของไก่ตัวหนึ่งที่เลี้ยงไว้ในสำนักมานาน เหมือนเป็นนาฬิกาปลุกให้ลุกตื่นขึ้นมาสวดมนต์และอ่านตำราเรียนในเวลาเช้ามืดของทุกๆ วันต่อมาไก่ตัวนี้ตายลง พวกลูกศิษย์จึงหาไก่ตัวใหม่ที่เป็นไก่ป่ามาเลี้ยงไว้เพื่อทำหน้าที่แทนไก่ตัวเดิม

แต่ไก่ป่าตัวนี้ไม่รู้จักเวลาที่ควรจะขันตอนเช้าตรู่เหมือนไก่ตัวเดิมเนื่องจากมันเป็นไก่ป่า ที่ไม่เคยได้รับการสั่งสอนว่าควรขันเวลาใด มันจึงขันไปเรื่อยตามความพอใจของมันบางครั้งมันก็ขันในเวลาที่ดึกเกินไป ทำให้พวกลูกศิษย์ในสำนักตื่นขึ้นมาสวดมนต์อ่านตำรากันในเวลาดึกนั้น เมื่อนอนหลับไม่เพียงพอก็ต่างพากันหลับในในชั้นเรียนของอาจารย์ทิศาปาโมกข์ในบางครั้งไก่ตัวนี้ก็ขันในเวลาที่ช้าเกินไปทำให้ลูกศิษย์ตื่นมาสวดมนต์อ่านตำรากันไม่ทันเมื่อเป็นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บรรดาลูกศิษย์ต่างหมดความอดทน และเห็นว่าหากยังคงเลี้ยงไก่ตัวนี้ไว้พวกตนก็คงไม่อาจเล่าเรียนวิชากับอาจารย์สำนักนี้ได้สำเร็จเป็นแน่จึงช่วยกันจับไก่ป่าตัวนี้ไปฆ่าและย่างกิน จากนั้นจึงนำความไปแจ้งแก่อาจารย์ทิศาปาโมกข์เมื่ออาจารย์ได้ฟังแล้วก็กล่าวว่า “ไก่ตัวนี้มิได้โตมากับพ่อแม่ มิได้มีอาจารย์คอยอบรมสั่งสอน จึงไม่รู้เวลาที่ควรขันหรือไม่ควรขัน จนนำภัยมาสู่ตนเอง”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: “ผู้ไม่รู้กาลเวลาที่เหมาะสมในการทำสิ่งต่างๆมักนำความเดือดร้อนมาให้ตนเองและหมู่คณะ”

ที่มาhttp://www.dhammathai.org/chadoknt/chadoknt148.php   

ดาวน์โหลด นิทานPDF