foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

นิทาน น้ำใจไมตรี

ปฏิทิน

October 2019
S M T W T F S
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31

Facebook Page

แผนที่ตั้ง

สถิติผู้เยี่ยมชม

645487
วันนี้
เมื่อวานนี้
สัปดาห์นี้
สัปดาห์ที่แล้ว
เดือนนี้
เดือนที่แล้ว
ทั้งหมด
4384
4809
13908
604698
58914
96297
645487

Your IP: 35.175.191.168
2019-10-15 22:16

นิทานน้ำใจ072

ผู้ไม่รู้เวลาที่เหมาะสม

อกาลราวิชาดก

ที่สำนักอาจารย์ทิศาปาโมกข์องค์หนึ่ง มีลูกศิษย์ 500 คน ศิษย์เหล่านี้ได้อาศัยเสียงขันของไก่ตัวหนึ่งที่เลี้ยงไว้ในสำนักมานาน เหมือนเป็นนาฬิกาปลุกให้ลุกตื่นขึ้นมาสวดมนต์และอ่านตำราเรียนในเวลาเช้ามืดของทุกๆ วันต่อมาไก่ตัวนี้ตายลง พวกลูกศิษย์จึงหาไก่ตัวใหม่ที่เป็นไก่ป่ามาเลี้ยงไว้เพื่อทำหน้าที่แทนไก่ตัวเดิม

แต่ไก่ป่าตัวนี้ไม่รู้จักเวลาที่ควรจะขันตอนเช้าตรู่เหมือนไก่ตัวเดิมเนื่องจากมันเป็นไก่ป่า ที่ไม่เคยได้รับการสั่งสอนว่าควรขันเวลาใด มันจึงขันไปเรื่อยตามความพอใจของมันบางครั้งมันก็ขันในเวลาที่ดึกเกินไป ทำให้พวกลูกศิษย์ในสำนักตื่นขึ้นมาสวดมนต์อ่านตำรากันในเวลาดึกนั้น เมื่อนอนหลับไม่เพียงพอก็ต่างพากันหลับในในชั้นเรียนของอาจารย์ทิศาปาโมกข์ในบางครั้งไก่ตัวนี้ก็ขันในเวลาที่ช้าเกินไปทำให้ลูกศิษย์ตื่นมาสวดมนต์อ่านตำรากันไม่ทันเมื่อเป็นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บรรดาลูกศิษย์ต่างหมดความอดทน และเห็นว่าหากยังคงเลี้ยงไก่ตัวนี้ไว้พวกตนก็คงไม่อาจเล่าเรียนวิชากับอาจารย์สำนักนี้ได้สำเร็จเป็นแน่จึงช่วยกันจับไก่ป่าตัวนี้ไปฆ่าและย่างกิน จากนั้นจึงนำความไปแจ้งแก่อาจารย์ทิศาปาโมกข์เมื่ออาจารย์ได้ฟังแล้วก็กล่าวว่า “ไก่ตัวนี้มิได้โตมากับพ่อแม่ มิได้มีอาจารย์คอยอบรมสั่งสอน จึงไม่รู้เวลาที่ควรขันหรือไม่ควรขัน จนนำภัยมาสู่ตนเอง”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: “ผู้ไม่รู้กาลเวลาที่เหมาะสมในการทำสิ่งต่างๆมักนำความเดือดร้อนมาให้ตนเองและหมู่คณะ”

ที่มาhttp://www.dhammathai.org/chadoknt/chadoknt148.php   

ดาวน์โหลด นิทานPDF