นิทานน้ำใจ065

กลิ่นอาหาร   นิทานกัมพูชา

มีชายยาจกคนหนึ่ง ชายผู้นี้  ปลูกกระท่อมเล็กๆอยู่ใกล้บ้านเศรษฐี  โดยเขาจะย้ายกระท่อมที่พักนี้ตามทิศทางลม เพราะยาจกคนนี้จะคอยสูดกลิ่นอาหารที่มาจากบ้านเศรษฐีแล้วกินข้าวเปล่าตามไปเศรษฐีเกิดความสงสัย ว่าทำไมชายยากจนผู้นี้ย้ายกระท่อมบ่อย จึงให้คนรับใช้ไปสืบดู จึงรู้ความจริงว่าย้ายบ้านตามฤดูกาลของทิศทางลม เพื่อจะสูดกลิ่นอาหารจากบ้านเศรษฐีเมื่อเศรษฐีทราบดังนั้น ก็ไปบอกกับชายยาจกว่า  ” เจ้ามีชีวิตอยู่ได้เพราะกลิ่นอาหารจากบ้านของฉัน ด้วยเหตุนี้เจ้าจะต้องมาเป็นคนรับใช้ของฉัน”ชายยาจกไม่ยอม เศรษฐีโมโหจึงนำชายยาจกไปฟ้องศาล   ผู้พิพากษาตัดสินให้ชายยาจกเป็นคนรับใช้ของบ้านเศรษฐี แต่ชายยาจกก็ยังไม่ยอม จึงยื่นอุทธรณ์ร้องทุกข์ต่อเจ้าเมือง เมื่อเจ้าเมืองทราบเรื่องราว ก็สั่งให้ขุนนางนำผ้าขาวมาวางไว้กลางท้องพระโรง แล้วให้ทหารนำเงินไปวางไว้ในผ้าขาว จากนั้นเจ้าเมืองก็พูดกับเศรษฐีว่า“จงรับเงินค่าตัวของชายยาจกไปเถิด ”เมื่อเศรษฐีรับเงินไปแล้ว เจ้าเมืองถามเศรษฐีว่า“เมื่อเศรษฐีหยิบเงินค่าตัวของชายยาจกนั้น ชายยาจกก็เห็นท่านหยิบเงิน แต่เขาได้รับเงินจากการมองเห็นเงินนั้นหรือไม่?เศรษฐีตอบว่า “ไม่ได้รับเงินจากการมองเห็นพระเจ้าข้า””เจ้าเมืองพูดต่อว่า  “ก็เปรียบได้กับอาหารของเศรษฐี ถึงใครจะสูดกลิ่นอาหารไปอย่างไร แต่อาหารของเศรษฐีก็ยังคงเดิมในจานไม่สูญหายไป เพราะฉะนั้นเศรษฐีจึงจะเอาชายยาจกเป็นคนรับใช้ไม่ได้”

ที่มา www.lenplay.com   

ดาวน์โหลด นิทานPDF