foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

นิทาน น้ำใจไมตรี

ปฏิทิน

October 2019
S M T W T F S
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31

Facebook Page

แผนที่ตั้ง

สถิติผู้เยี่ยมชม

645649
วันนี้
เมื่อวานนี้
สัปดาห์นี้
สัปดาห์ที่แล้ว
เดือนนี้
เดือนที่แล้ว
ทั้งหมด
4546
4809
14070
604698
59076
96297
645649

Your IP: 35.175.191.168
2019-10-15 23:00

นิทานน้ำใจ065

กลิ่นอาหาร   นิทานกัมพูชา

มีชายยาจกคนหนึ่ง ชายผู้นี้  ปลูกกระท่อมเล็กๆอยู่ใกล้บ้านเศรษฐี  โดยเขาจะย้ายกระท่อมที่พักนี้ตามทิศทางลม เพราะยาจกคนนี้จะคอยสูดกลิ่นอาหารที่มาจากบ้านเศรษฐีแล้วกินข้าวเปล่าตามไปเศรษฐีเกิดความสงสัย ว่าทำไมชายยากจนผู้นี้ย้ายกระท่อมบ่อย จึงให้คนรับใช้ไปสืบดู จึงรู้ความจริงว่าย้ายบ้านตามฤดูกาลของทิศทางลม เพื่อจะสูดกลิ่นอาหารจากบ้านเศรษฐีเมื่อเศรษฐีทราบดังนั้น ก็ไปบอกกับชายยาจกว่า  ” เจ้ามีชีวิตอยู่ได้เพราะกลิ่นอาหารจากบ้านของฉัน ด้วยเหตุนี้เจ้าจะต้องมาเป็นคนรับใช้ของฉัน”ชายยาจกไม่ยอม เศรษฐีโมโหจึงนำชายยาจกไปฟ้องศาล   ผู้พิพากษาตัดสินให้ชายยาจกเป็นคนรับใช้ของบ้านเศรษฐี แต่ชายยาจกก็ยังไม่ยอม จึงยื่นอุทธรณ์ร้องทุกข์ต่อเจ้าเมือง เมื่อเจ้าเมืองทราบเรื่องราว ก็สั่งให้ขุนนางนำผ้าขาวมาวางไว้กลางท้องพระโรง แล้วให้ทหารนำเงินไปวางไว้ในผ้าขาว จากนั้นเจ้าเมืองก็พูดกับเศรษฐีว่า“จงรับเงินค่าตัวของชายยาจกไปเถิด ”เมื่อเศรษฐีรับเงินไปแล้ว เจ้าเมืองถามเศรษฐีว่า“เมื่อเศรษฐีหยิบเงินค่าตัวของชายยาจกนั้น ชายยาจกก็เห็นท่านหยิบเงิน แต่เขาได้รับเงินจากการมองเห็นเงินนั้นหรือไม่?เศรษฐีตอบว่า “ไม่ได้รับเงินจากการมองเห็นพระเจ้าข้า””เจ้าเมืองพูดต่อว่า  “ก็เปรียบได้กับอาหารของเศรษฐี ถึงใครจะสูดกลิ่นอาหารไปอย่างไร แต่อาหารของเศรษฐีก็ยังคงเดิมในจานไม่สูญหายไป เพราะฉะนั้นเศรษฐีจึงจะเอาชายยาจกเป็นคนรับใช้ไม่ได้”

ที่มา www.lenplay.com   

ดาวน์โหลด นิทานPDF