foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

นิทาน น้ำใจไมตรี

ปฏิทิน

October 2018
S M T W T F S
1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31

Facebook Page

แผนที่ตั้ง

สถิติผู้เยี่ยมชม

174956
วันนี้
เมื่อวานนี้
สัปดาห์นี้
สัปดาห์ที่แล้ว
เดือนนี้
เดือนที่แล้ว
ทั้งหมด
349
300
2307
170943
5758
17141
174956

Your IP: 54.198.15.20
2018-10-20 09:15

นิทานน้ำใจ118

อีสป 002 นกอินทรีย์กับอีกา 

The Egle and the Jackdaw.

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…

มีอีกาหิวโซตัวหนึ่งบินมาเกาะอยู่ที่บนต้นไม้ใกล้ๆ กับคอกเลี้ยงแกะแห่งหนึ่งเข้าอย่างบังเอิญ“กา กา กา วันนี้ข้ายังไม่ได้กินอะไรและไม่มีอะไรตกถึงท้องข้ามาตั้งแต่เช้าแล้วเนี่ย หิวจังเลย แถวนี้ไม่มีอะไรพอจะให้ใช้ยาไส้ได้เลยสักนิดเดียว เฮ้อ… หิว”มันพูดไปบ่นไปพลาง แล้าเอาปากไซร้ขนของมันไปพลางด้วยความขี้เกียจ แต่ตาของมันนั้นก็จ้องมองไปยังฝูงแกะที่กำลังหากินและเล็มหญ้ากันอยู่ที่ทุ่งกว้างหน้าคอกเลี้ยงแกะนั้นขณะนั้นมีนกอินทรีย์ตัวหนึ่งบินผ่านมา เมื่อมันแลเห็นลูกแกะเดินอยู่  ก็บินโฉบลงมาด้วยความไวและเฉี่ยวเอาลูกแกะทั้งตัวด้วยกรงเล็บของมัน บินขึ้นไปสู่ท้องฟ้าอีกาเมื่อเห็นเช่นนั้น มันก็รู้สึกอิจฉานกอินทรีย์ตัวนั้นขึ้นมาเป็นอย่างมากเลยทีเดียว และที่สำคัญมันก็กำลังหิวอย่างหนักด้วย “แหม… เจ้านกอินทรีย์ใจกล้าโฉบแกะขึ้นไปได้ทั้งตัวเลยนะเนี่ย มันคงจะอิ่มท้องและสบายไปทั้งวัน” มันคิดและมองตามนกอินทรีย์ที่บินโฉบลูกแกะจนน้ำลายยืดเลยทีเดียวและเมื่อมันเริ่มคิด อีกาก็เลยคิดเข้าข้างตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ว่า นกอินทรีตัวนั้นก็เป็นนกพวกพ้องเดียวกันเหมือนกับมัน มันต้องมีสิทธิ์ที่จะต้องทำได้ และเมื่อคิดได้ดังนั้นแล้วอีกาจึงบินขึ้นไปสู่ท้องฟ้า บินสูงขึ้นไปจนสูงที่สุดเท่านที่มันจะทำได้ แล้วพุ่งถลาตรงแน่วลงมาที่กลางฝูงแกะด้วยความเร็วสูงและขณะที่มันบินถลาลงมานั้น มันก็ใช้สายตาเลือกหาแกะที่ตัวใหญ่ที่สุด หมายจะกินให้อิ่มและหวังเหนื่อยทีเดียวตามนิสัยโลภมากของมัน แล้วพุ่งตรงเข้าไปโฉบทันใด   เอากรงเล็บอันน้อยนิดของมันจิกลงที่ของแกะไว้อย่างมั่นคง จนเล็บของมันติดแน่นและพันอยู่กับขนของแกะอีกาพยายามที่จะบินและยกแกะขึ้นไปสู่บนฟ้าให้ได้ แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะแกะตัวที่มันเลือกนั่นทั้งใหญ่และหนักมาก แล้วเล็บของอีกาที่พันอยู่กับขนแกะนั้นแน่นขึ้นไปทุกทีๆ จนปล่อยไม่ออกไม่นานคนเลี้ยงแกะก็มาเห็นเข้าแล้ววิ่งมาจับอีกาไว้ได้ เขาตีมันด้วยไม้จนน่วมไปหมดทั้งตัว แล้วเขายังขลิบขนปีกของมันจนเหี้ยนทำให้บินไปไหนไม่ได้อีกเสียแล้ว พอตกเย็นเขาก็ยังเอาอีกาตัวนั้นกลับไปบ้านด้วยเมื่อลูกชาวนาเห็นก็ถามว่า “พ่อจ๋านี่มันนกอะไรจ๊ะพ่อ” พ่อได้ตอบว่า  “เจ้านกตัวนี้คงคิดว่าตัวเองเป็นนกอินทรีย์ล่ะสิ แต่พ่อว่ามันเป็นเพียงอีกาโง่ที่ไม่เจียมตัวเท่านั้นแหละ”

          นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้ไม่รู้จักประมาณตน ย่อมพบแต่ความเดือดร้อน

ที่มา : http://mythfolklore.net/aesopica/milowinter/7.htm

 ดาวน์โหลดนิทาน PDF