foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

นิทาน น้ำใจไมตรี

ปฏิทิน

November 2018
S M T W T F S
1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30

Facebook Page

แผนที่ตั้ง

สถิติผู้เยี่ยมชม

182883
วันนี้
เมื่อวานนี้
สัปดาห์นี้
สัปดาห์ที่แล้ว
เดือนนี้
เดือนที่แล้ว
ทั้งหมด
210
377
1203
179562
4178
9507
182883

Your IP: 54.146.195.24
2018-11-14 12:55

นิทานน้ำใจ031

@ชุบชีวิตสิงโต

 

                      พราหมณ์หนุ่มสี่คนเรียนอยู่ในเมืองเดียวกัน สามคนเรียนดีแต่ไม่ค่อยมีสามัญสำนึก ส่วนคนที่สีเรียนไม่ดีแต่มีสามัญสำนึกที่ดี มาวันหนึ่ง ทั้งสี่สหายตกลงกันว่าจะท่องเที่ยวไปตามที่ต่างๆ เพื่อหาเงินมาเรียนต่อ ตอนแรกคิดจะทิ้งเพื่อนคนที่สี่ไว้เพราะไม่ชอบเรียนหนังสือ แต่ในที่สุดเพื่อเห็นแก่เพื่อน ก็จะไปด้วยกันทั้งสี่คนขณะที่เดินทางไปในป่า สหายทั้งสี่เห็นโครงกระดูกสิงโตตัวหนึ่ง อยู่ข้างทางพราหมณ์คนที่หนึ่ง พูดว่า “ขอให้เราทดสอบผลการเรียนวิชาคาถาอาคมของพวกเรา ที่นี่มีสิงโตที่ตายแล้วหนึ่งตัว ขอให้เราใช้วิชาที่เรียนมาชุบชีวิตสิงโตตัวนี้ขึ้น” พราหมณ์คนที่สองและสามเห็นด้วยกับพราหมณ์คนที่หนึ่ง ส่วนคนที่สี่ที่เรียนไม่ดีไม่เห็นด้วย แต่แพ้คะแนนเสียงของคนส่วนใหญ่จึงจำต้องร่วมมือด้วยพราหมณ์คนที่หนึ่งใช้วิชาคาถาอาคมที่เรียนมานำกระดูกของสิงโตมารวมกันพราหมณ์คนที่สองเสกเนื้อและหนังของสิงโต แล้วพราหมณ์คนที่สามก็จะใช้วิชาคาถาอาคมเสกให้สิงโตตัวนั้นมีชีวิตขึ้นมาพราหมณ์คนที่สี่ที่เรียนไม่ดี เตือนว่า “ระวังนะ ถ้าสิงโตฟื้นคืนชีพขึ้นมา  มันอาจจะกัดกินเราเป็นอาหารก็ได้”พราหมณ์คนที่หนึ่ง สอง สาม ตำหนิพราหมณ์คนที่สี่ว่า “แกอิจฉาพวกเราละซี่ เพราะแกไม่มีวิชาคาถาอาคมเหมือนเราทั้งสาม”พราหมณ์คนที่สี่ จึงบอกว่า “ถ้าเช่นนั้น ฉันขอปีนต้นไม้ขึ้นไปดูระหว่างที่เพื่อนทั้งสามใช้วิชาความรู้แล้วกันนะ”พอพราหมณ์ทั้งสามเสกคาถาครบตามตำรา สิงโตก็คืนชีพขึ้นมา แล้วจับพราหมณ์สามคนกินเป็นอาหารเมื่อสิงโตกลับเข้าไปในป่าแล้ว พราหมณ์คนที่สี่ก็ปีนลงจากต้นไม้  เดินกลับบ้านคนเดียว

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “คนเก่งอาจเอาตัวไม่รอด”

 จากนิทานปัญจตันตระ The Lion that sprang to life

http://panchatantra.org/imprudence/the-lion-that-sprang-to-life-1.html

https://youtu.be/kqTMrEL59CM

ดาวน์โหลดนิทาน PDF

นิทานน้ำใจ186

 

นกกระเรียนกับพังพอน

The foolish crane and Mongoose

 

นกกระเรียนฝูงหนึ่งทำรังอยู่บนต้นไทรใหญ่ใกล้หนองน้ำ  ที่โคนต้นไทรนั้นมีงูพิษสีดำตัวหนึ่งซึ่งชอบเลื้อยขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อกัดกินลูกนกตัวเล็กๆที่เพื่งจะออกจากไข่

แม่นกกระเรียนที่เพิ่งเสียลูกของเธอไป ยืนร้องไห้อยู่ริมทะเลสาบ

ปูตัวหนึ่งได้ยินเสียงร้องไห้จึงถามนกว่า “ทำไมเธอจึงร้องไห้”

นกกระเรียนตอบว่า “งูใจร้ายที่อยู่ในโพรงใต้ต้นไทร มากัดกินลูกของฉัน  ฉันจะต้องฆ่างูตัวนี้ถ้าทำได้”

ปูคิด "ฉันต้องวางแผนที่จะฆ่างูดำและทำให้นกกระเรียนถูกทำลายในเวลาเดียวกันเพราะนกกระเรียนนั้นเป็นศัตรูตามธรรมชาติที่กินปูเป็นอาหาร”

ปูจึงพูดกับนกกระเรียนว่า "คุณป้า! ฉันจะบอกป้าว่า  สิ่งที่จะต้องทำเพื่อกำจัดงูดำคือการนำปลาไปโปรยตามทางระหว่างโพรงที่งูดำอาศัยอยู่ จนถึงที่ซึ่งพังพอนอยู่   เมื่อพังพอนออกมาหาอาหารและตามปลาไปจนถึงบ้านงู พังพอนนั้นจะฆ่างูเอง! "

นกกระเรียนตกลงจะทำตามที่ปูวางแผน เมื่อพังพอนเห็นงูดำขณะที่เดินกินปลา ก็ต่อสู้กันและพังพอนก็ฆ่างูได้

หลังจากนั้นพังพอนก็รู้ว่า มีนก กระเรียนอยู่ด้านบนของต้นไม้ พังพอนจึงปีนขึ้นบนต้นไม้และสังหารนกกระเรียนทั้งหมดบนต้นไม้นั้น

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

 

การต่อสู้ทำลายข้าศึกศัตรูนั้นอาจไม่ต้องไปรบด้วยตนเอง แต่สามารถยืมมือผู้อื่นให้ทำการแทนได้ หากมีใครมาทำร้ายทำไม่ดีกับเรา เขาอาจถูกชักจูง หลอกลวงหรือจ้างวานจากศัตรูตัวจริงได้

 

ที่มา  

http://www.talesofpanchatantra.com/the-foolish-crane-and-the-mongoose

https://youtu.be/UN0l4in8dX8

ดาวน์โหลดนิทานPDF

นิทานน้ำใจ 151

 

เต่าช่างพูด

เต่าตัวหนึ่ง อาศัยอยู่ใกล้ทะเลสาบ ร่วมกับหงส์สองตัว ในฤดูร้อนคราวหนึ่ง ที่น้ำในทะเลสาบเริ่มแห้งและมีน้ำน้อย หงส์บอกเต่าว่า พวกหงส์จะอพยพไปยังทะเลสาบแห่งหนึ่งที่ยังมีน้ำอุดมสมบูรณ์ แต่ต้องข้ามภูเขาสูงไปในระยะไกล

              เต่าบอกหงส์ว่าอยากจะอพยพไปทะเลสาบใหม่ด้วย หงส์สองตัวจึงเอาปากคาบริมท่อนไม้ ให้เต่าเอาปากคาบตอนกลาง แล้วนำเต่าบินขึ้นบนอากาศ หงส์บอกเต่าว่าห้ามพูดระหว่างการเดินทางเพราะจะมีอันตราย 

             ขณะนั้นมีกลุ่มคนในหมู่บ้านมองเห็นเต่าบินได้ จึงพากันมาดูแล้วส่งเสียงร้องอื้ออึง เพราะเป็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เต่ามองเห็นคนวุ่นวายอยู่ข้างล่างก็สงสัย ลืมคำเตือนของหงส์ก่อนบิน เต่าอ้าปากจะถามหงส์ว่า  พวกคนข้างล่างเขาเอะอะเรื่องอะไรกัน

              ทันทีที่เต่าอ้าปากจะถามหงส์ ปากเต่าก็หลุดจากไม้ที่หงส์คามไว้ แล้วเต่าก็ตกลงสู่พื้นดิน
ถึงแก่ความตาย 

 

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า:

 ควรอ้าปากพูดเฉพาะในเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น

One should speak only at the right moment.

ที่มา https://www.youtube.com/watch?v=95DF-xbmhQ4

 

ดาวน์โหลดนิทานPDF